Łukasz Wierzbicki

 Zapraszam na spotkania w sezonie 2010/2011:
  2 września – Śrem;
 12 września – Szamotuły;
 16 września – Warszawa;
 11 października, g. 13:00 – Tuchola;
 11 października, g. 18:00 – Żnin;
 12 października, g. 11:00 – Bydgoszcz (dzieci);
 12 października, g. 17:00 – Bydgoszcz (dorośli);
 13 października, g. 11:00 – Więcbork;
 13 października, g. 13:00 – Sępólno;
 25 października – SP 82 w Poznaniu;
 w listopadzie – Radom.

 Niebawem więcej terminów!
 Pozdrawiam serdecznie!

  Hurra! Wakacje!
  W tym roku spędzamy je w kraju, który choć położony w Azji, należy do Unii Europejskiej. To wyspa, której kształt przypomina rzucony w błękit Morza Śródziemnego toporek. Albo gitarę, jeśli ktoś woli gitarę od toporka. Jej nazwa kojarzy się z cytrusami, cyprysami, a Klaudii nawet z synem Rumcajsa. I niestety – wyspa, choć niewielka, to jeszcze podzielona, przecięta wzdłuż kolczastą linią. A przecież byłoby tak pięknie gdyby stanowiła jedność!

   Rowerem. Taki tytuł nosi przygotowana przez Kazimierza Mrówkę antologia poświęcona literaturze rowerowej. Znalazły się w niej zarówno fragmenty reportaży Kazimierza Nowaka, jak i pięć opowiadań z mojej książki Afryka Kazika.

   “Relacje Nowaka to wyznanie ubogiego pielgrzyma, który przemierza Afrykę w poszukiwaniu Tajemnicy. Owo obcowanie z Tajemnicą pozwala mu odnaleźć samego siebie, przeżyc komunię z otaczającym światem. Niewielka prędkość pojazdu pozwala podróżnikowi prowadzić dokładne obserwacje, wszystko staje się namacalne, nic nie oddziela go od otoczenia. Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd to właściwie traktat filozoficzny napisany przez brodatego mędrca” – pisze we wstępie autor opracowania.

   Czy Wy także jadąc rowerem czujecie, jakby wyrosły Wam skrzydła?

  Epidemia miłości pojawiła się na ekranach na moment i to jedynie w maleńkich kinach. Kolejny film o miłości? 
   Być może (sądząc po tytule) spodziewalibyście się uciekających (lub nie) panien młodych. Tortu, róż i eksplozji szampana. Nic z tych rzeczy. Może tak właśnie – suknia, garnitur i szampan – wszystko by wyglądało, gdyby nie fakt, że epidemia wybuchła latem 1944 roku. A tego lata nie było białych sukien. Było wdzianko zszyte ze spadochronowego płótna. Obrączki z drutu i „uroczystość” wciśnięta pomiędzy pogrzeby. Eksplozje owszem, ale bynajmniej nie szampańskie.
   Epidemia miłości to film o ludziach, którzy w trakcie powstania warszawskiego stanęli na ślubnym kobiercu… choć właściwie nie było żadnego kobierca, a jedynie posadzka zaściełana stłuczką i gruzem. Starsza pani wspomina: Nasz ślub to było minimum formy, a maksimum treści. 
   W trakcie trwającego 63 dni powstania udzielono co najmniej 256 ślubów. Wyobraźcie sobie 512 młodych osób, które w tym miejscu (pomiędzy Armią Czerwoną i Wehrmachtem), w tym czasie (a nie był to czas na miłość), postanowiły związać się „na zawsze”. Dlaczego? Nie chciały odchodzić z tego świata samotnie?

(o filmie Epidemia miłości w Brand Magazyn Centrum Biznesu i Sztuki Stary Browar, nr 15)

   W samym środku upalnego lata zawitał do Poznania Brendan Perry.
   Są artyści, którzy poszukują. Niczym kapitanowie żaglowców. Rękę mają pewną, wiedzą, dokąd płyną. Dźwięki, nuty i słowa nie kryją przed nimi tajemnic. Rozmyślają. Wypatrują odpowiedzi na milion pytań. Kim jest kapitan, a czym jego okręt pośród otchłani? Czasu na studiowanie map nie żałują… dlatego relacje z ich wypraw docierają do nas tak rzadko. I dlatego są takie piękne.
   Ark. Latarnia morska pobłyskuje na mrocznej okładce płyty.

   Dobrze się zastanów, czym są twe pragnienia. Zachcianki, te banalne, materialne, z supermarketu, są w istocie pozbawione sensu, bezużyteczne, śmiechu warte. Jeśli się zastanowisz nad swoimi przyzwyczajeniami, a warto, zobaczysz, że to jedynie forma zniewolenia. Pragniesz czegoś i przestajesz myśleć o czymkolwiek innym, stajesz się niewolnikiem tego pragnienia. A im więcej pragniesz, tym więcej tworzysz sobie ograniczeń.
   Prawdziwe pragnienie to przede wszystkim chęć bycia sobą. To jedyna rzecz, której można pragnąć nie zastanawiając się nad wyborem, bo nie chodzi tu o wybór między dwoma rodzajami pasty do zębów, dwoma różnymi samochodami czy dwiema kobietami.

Tiziano Terzani w rozmowie z synem

   A czy są miejsca, gdzie dzieci mają wakacje przez cały rok?

  Byłem i w takich miejscach. Dzieciarnia ma tam nieustające wakacje, to znaczy w ogóle nie chodzi do szkoły. Na wyspie Sibuan nieopodal Borneo w Malezji spotkałem rybaków, uchodźców z Filipin. Po wyspie biegała też gromadka dzieciaków, ale nie było ani szkoły, ani przedszkola. Nic poza kilkoma chatkami z liści palmowych. Jedynymi zabawkami, jakie posiadały te maluchy były patyczki i plastikowe butelki, które morze wyrzuciło na brzeg. Raj na ziemi? Nie wydaje mi się. Jestem przekonany, że gdyby dzieci z Sibuan miały możliwość zamiany z tymi, na przykład z Polski, które mogą chodzić do szkoły, zrobiłyby to bez wahania.

(fragment rozmowy z s. Ines Krawczyk w Małym Przewodniku Katolickim, lipiec-sierpień 2010)

 Kwadratowa flaga z białym krzyżykiem, szwajcarskie zegarki, ser pełen dziur i krowy na soczystych łąkach, szczęśliwe, że przyszło im mieszkać w kraju spokojnym i sytym. Z tym wcześniej kojarzyła się Szwajcaria.
  Dziś gdy słyszę słowo Szwajcaria, na myśl przychodzą mi serdeczni ludzie, których spotkałem w tym kraju i zaciekawione, przejęte dzieciaki z polskich szkół w Lozannie, Bernie, Bazylei i Zurychu. Strasznie się cieszę, że udało się zorganizować te sympatyczne spotkania, bo to niezwykle ważne, by polskie dzieci mieszkające zagranicą znały i lubiły polską historię.

 Gorące i szczere podziękowania należą się: Joannie Kondrackiej z Lozanny za pomysł, organizację całej trasy i wspaniałą gościnę, Antoniemu Swiebodzie z Cheseaux za risotto i znakomitą kompanię, Markowi Tomalakowi i Emilii Kopczyńskiej z Genewy za królewskie przyjęcie, fondue oraz spaghetti, Joannie Wieruszewskiej z Berna za życzliwość i ciepłe przyjęcie, Małgorzacie i Piotrowi Lityńskim z Bazylei za niezmierzoną serdeczność, pepperonatę oraz uroczą wycieczkę do Alzacji, Agnieszce Vavricek z Zurychu za entuzjazm i świetną organizację, wszystkim uczestnikom spotkań za fantastyczną atmosferę!

   Albert Schweitzer urodził się w Kaisersbergu w Alzacji w 1875 roku. A potem został muzykiem, filozofem i lekarzem. Założył nawet szpital w Gabonie (tam zmarł w wieku 90 lat). Był mądrym człowiekiem. Nie wiem, czy za to dostał Pokojową Nagrodę Nobla, ale jestem pewien, że z tego właśnie powodu ciekawski kot asystował mu przy każdej okazji.

   Za wycieczkę do Alzacji dziękuję Piotrowi Lityńskiemu!

 Etyka szacunku dla życia nakazuje nam wszystkim poszukiwać sposobności, by za tyle zła, wyrządzonego zwierzętom przez ludzi, pośpieszyć im z jakąkolwiek pomocą.
(Albert Schweitzer)

Z radością zapraszam na spotkania autorskie:
-   7 kwietnia – Polski Związek Niewidomych w Poznaniu;
-   9 kwietnia – Gdynia, Pruszcz Gdański, Puck i Sopot;
- 10 kwietnia – Wejherowo i Gdańsk;
- 14 kwietnia – Akademia Wychowania Fizycznego w Poznaniu;
- 15 kwietnia – przedszkole na ul. Kartuskiej w Poznaniu;
- 16 kwietnia – przedszkole na ul. Limbowej w Poznaniu;
- 16 kwietnia – szkoła na ul. Żabikowskiej w Luboniu;
- 20 kwietnia – Katedralna Szkoła Muzyczna na Ostrowie Tumskim w Poznaniu;
- 22 kwietnia – Biblioteka Raczyńskich, Filia nr 35 na ul. Druskienieckiej w Poznaniu;
- 22 kwietnia – Biblioteka Raczyńskich, Filia nr 23 na ul. Hetmańskiej w Poznaniu;
- 23 kwietnia – WSNHiD (Uniwersytet Trzeciego Wieku) w Poznaniu;
- 26 kwietnia – SP nr 6 na Os. Rusa w Poznaniu (kiedyś się w niej uczyłem!);
- 28 kwietnia – SP nr 90 na ul. Chociszewskiego w Poznaniu;
- 29 kwietnia – Społeczna Jedynka w Poznaniu;
- 30 kwietnia – SP w Szczodrzykowie – ze specjalnym pozdrowieniem dla Michalinki;

-   4 maja – Biblioteka Raczyńskich, Filia nr 35 na ul. Druskienieckiej w Poznaniu;
-   4 maja – SP 102 w Poznaniu;
-   5 maja – Gimnazjum w Śremie;
-   7 maja – Przedszkole 35 w Poznaniu;
-   9 maja – Biblioteka w Kościanie;
- 12 maja – SP nr 2 na Al. Krakowskiej w Piastowie pod Warszawą;
- 12 maja – księgarnia Zaczytanie w Otwocku pod Warszawą;
- 13 maja – Tydzień Kultury Chrześcijańskiej, Chełm;
- 14 maja – Biblioteka oraz Filia Biblioteki w Wołominie;
- 14 maja - Dom Kultury Słońce w Poznaniu – spotkanie otwarte;
- 15 maja – Noc Muzeów w Muzeum Regionalnym w Rogoźnie;
- 18 maja – Biblioteka w Buku;
- 19 maja – Szkoła Podstawowa im. Bohaterów Monte Cassino w Taczanowie;
- 19 maja – Krotoszyn;
- 20 maja – Szkoła Podstawowa w Niepruszewie;
- 20 maja – Szkoła Podstawowa w Dobieżynie;

- 21 maja – Dom Kultury w Strykowie;
- 21 maja – Dom Kultury w Niesułkowie;
- 22 maja - 55. Targi Książki w Warszawie;
- 22 maja – Leader School w Pruszkowie;
- 25 maja – SP 61 (Białobrzeska), SP 23 (Wawelska), SP 33 (Cieszyńska) w Warszawie;
- 26 maja – Przedszkole 312 (Okińskiego), SP 280 (Gorlicka), SP 30 (Kawęczyńska) w W-wie;
- 27 maja – SP 227 (Astronautów), SP 141 (Szaserów) w Warszawie;
- 28 maja – SP 75 (Niecała), SP 139 (Syreny), SP 225 (Brożka) w Warszawie;
- 30 maja – Dzień Dziecka na Placu Wolności w Poznaniu;
-   2 czerwca – szkoła w Szewcach;
-   2 czerwca – szkoła w Dakowych Suchych;
-   5 czerwca – Polskie Stowarzyszenie w Lozannie;
-   9 czerwca – Szkolny Punkt Konsultacyjny przy Ambasadzie RP w Bernie;
- 12 czerwca – Polska Szkoła w Bazylei;
- 12 czerwca – Polska Szkoła w Zurychu;

                       
- 18 czerwca – SP 7 w Poznaniu;
- 21 czerwca – Gimnazjum 58 w Poznaniu;
- 22 czerwca – SP 101 w Poznaniu;
- 25 czerwca – Dom Aniołów Stróżów w Katowicach;
- 25 czerwca – AWF im. J. Kukuczki w Katowicach.

Wszystkim organizatorom oraz uczestnikom spotkań gorąco dziękuję!
A tutaj można dowiedzieć się więcej o Kazikowym Pogotowiu.

Niebawem więcej terminów. Pozdrawiam serdecznie!

 Pewnego dnia w księgarni w Krotoszynie zjawiła się elegancka starsza pani. Uderzyła pięścią w ladę i zawołała:
- Mój świętej pamięci małżonek, Marian Pruski służył w 6 Pułku Pancernym Dzieci Lwowskich. Walczył pod Monte Cassino, Ankoną i Bolonią. Chcę, by historia, którą tworzył znalazła miejsce w sercach dzieci i tylko ten niedźwiadek może mi w tym pomóc! Czy macie książkę Dziadek i niedźwiadek?!
   Tak oto, jako autor wspomnianej powyżej książki, zawitałem do Krotoszyna, a  także do szkoły imienia Bohaterów Monte Cassino w nieodległym Taczanowie. Podczas tej wizyty spotkało mnie wiele niespodzianek. Wśród nich ta, którą ujrzałem w dłoniach Krzysia Działoszyńskiego, ucznia taczanowskiej szkoły – nieznana mi wcześniej fotografia misia Wojtka na plaży. To pamiątka po pradziadku Krzysia, Edmundzie Kryjomie (stoi za niedźwiedziem ubrany w białe szorty), który służył w 35 Kompanii Warsztatowej 2 Korpusu Polskiego. Zdjęcie wykonano prawdopodobnie w Palestynie nad Morzem Śródziemnym. Bardzo dziękuję za udostępnienie tej bezcennej pamiątki!

Za zaproszenie dziękuję Hannie i Wiktorowi Lindnerom oraz pani Zosi Pruskiej.

   Nieczęsto umieszczam w tym miejscu opisy płyt, a może to błąd, bo muzyką i wiedzą o niej zawsze warto się dzielić.

   Są na tej planecie dziwne postaci, o których nie znajdziemy ani słowa w plotkarskich rubrykach. Nie usłyszymy na ich temat nic w serwisach informacyjnych popularnych radiostacji. Nie dowiemy się, że wyszli na ulicę w samych gatkach, ani co kupili w niedzielę w supermarkecie. Za to co jakiś czas, co kilka lat zazwyczaj, otrzymujemy od nich coś ważnego. Coś, co zmienia nasze życie. 
   W muzyce Natalie Merchant zakochałem się w 1998 roku, gdy sięgnąłem po olśniewającą płytę Ophelia. Jeśli poszperacie w sieci, przekonacie się szybko, że Ophelia jest dla wielu osób na całym świecie najulubieńszym albumem wszechczasów.
   Później nieopacznie wsunąłem do samochodowego odtwarzacza płytę Tigerlily. W utworze Beloved Wife Natalie wciela się w mężczyznę żegnającego po 50 szczęśliwych wspólnie przeżytych latach ukochaną małżonkę. Musiałem zjechać z szosy, zatrzymać pojazd na poboczu i wysłuchać historii w skupieniu. 
    Mamy kwiecień 2010 roku i oto otrzymujemy zestaw 26 nowych piosenek, a każda inna. To album Leave Your Sleep, nad którym Natalie pracowała 6 lat. Efekt… znów oczarowuje. Nie przegapcie, proszę!

  Ukazała się dziś w Głosie Wielkopolskim relacja z wykładu na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, który miałem przyjemność poprowadzić w minioną środę. 
   “Praca może być pasją” – zatytułowała swój materiał Katarzyna Sklepik. Miła pani redaktor, dopisałbym pod spodem, choćby małym druczkiem: “a nawet powinna“.

   Pozdrawiam serdecznie!

   Wszystkim Gościom, Czytelnikom, Pasjonatom dziękuję za niezapomniane spotkania. Krystianowi Nehrebeckiemu oraz całemu Stowarzyszeniu Inicjatyw Artystycznych za zaproszenie, wspaniałą organizację i gościnę.
   Trzy dni na wybrzeżu. W Gdyni, Pucku, Pruszczu Gdańskim, Sopocie, Wejcherowie i Gdańsku wspominaliśmy bohaterów mych książek: Kazimierza Nowaka oraz żołnierzy z Armii Andersa i ich przyjaciela, niedźwiedzia Wojtka.

   Wspomniałem też osoby Prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego oraz ministra Jana Krupskiego. Rok temu Prezydent Kaczorowski z żalem musiał odmówić objęcia Dziadka i niedźwiadka patronatem, protokół prezydencki nie przewiduje bowiem patronowania literaturze dziecięcej. Gdy jednak zaplanowaliśmy uroczystą premierę, Pan Prezydent osobiście zaszczycił nas swoją obecnością. Na premierze gościł też Jan Krupski, dzięki którego wielkiemu zaangażowaniu patronat nad książką objął Urząd ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Obaj zginęli tragicznie w katastrofie pod Smoleńskiem.

MPK: Co robi podróżnik, kiedy nie podróżuje?
ŁW: Podczas spotkań z dziećmi pytam najmłodszych po co podróżujemy? Każdy może odpowiedzieć inaczej i będzie miał rację, bo podróżujemy w różnych celach. By zrobić zdjęcia, poznać przyjaciół albo wspiąć się na najwyższą górę. Pewnego razu dziewczynka zawołała: „Żeby przekonać się, że w domu jest fajnie!” Miała rację! W każdej wyprawie przychodzi moment, gdy odzywa się tęsknota za domem. Podróżnik, gdy nie podróżuje, cieszy się domem. I planuje kolejną podróż.

Mały Przewodnik Katolicki (IV 2010). Zapraszam!

  Co roku w Radomiu odbywają się Kaziki – ku czci świętego Kazimierza, patrona miasta. Miałem dziś wielki honor uświetnić “kazikowe” obchody spotkaniami poświęconymi Kazikowi (bohaterowi mej książki dla dzieci) oraz Kazimierzowi Nowakowi. Po powrocie z Radomia znalazłem w skrzynce list od jednego z uczestników: Łukaszu, ożywiłeś historię do tego stopnia, że momentami czuje się niemalże jakby Kazimierz Nowak ciągle żył i dzielił się z nami swoją przygodą na bieżąco – to niesamowite.

    Za zaproszenie i zorganizowanie spotkania w Resursie dziękuję Maciejowi Zwierzyńskiemu.

   W podręczniku dla klas II szkoły podstawowej na rok 2009/2010 zatytułowanym Wesoła Szkoła i przyjaciele (WSiP) znalazło się napisane przeze mnie mikro-opowiadanko. To historia pewnego boćka, który obserwując pozorną wędrówkę słońca po niebie uczy się, jak trafić jesienią do Afryki i jak wiosną wrócić do Polski.

   Fani Afryki Kazika (uwaga! zdradzam tajemnicę) znają dobrze bohaterów tego opowiadania. To samo stado bocianów pojawiło sie w książce o Kaziku w rozdziale List znad Nilu.

    W styczniowym numerze Małego Przewodnika Katolickiego ukazała sie pierwsza część wywiadu, w którym opowiadam s. Ines Krawczyk o moich doświadczeniach z Afryką.

   “Nim udałem się do Afryki, znałem ją głównie z czarno-białych zdjęć Kazimierza Nowaka. Może dlatego, gdy wylądowałem w Harare, stolicy Zimbabwe, zadziwiła mnie mnogość barw, dźwięków, zapachów.”

  Kartkuję kalendarz. 165 spotkań! Pracowity 2009! Mam wrażenie, że rośnie pokolenie ciekawych świata podróżników…

 -  Czy napisze mi pan adres strony internetowej, na której dowiem się więcej o Kaziku?
 -   www.kazimierznowak.pl
 -   Proszę pana… hmmm… a ile lat miał Kazik, gdy jechał rowerem do Afryki?
 -  34.
 -  Aha. - Chłopiec odetchnął z ulgą.
Ma dopiero 11 lat. Zrozumiał, że całe życie przed nim…

  Każda wizyta z kazikowymi opowieściami jest wyjątkowa. Są jednak wizyty wyjątkowe mniej i bardziej. Dzisiejsza, w bibliotece w Brodnicy, była wyjątkowa zdecydowanie bardziej. Z wielu powodów. Choćby z uwagi na wspaniałe mini-przedstawienie zaprezentowane przez brodnicką młodzież. Szczególnie wzruszyła inscenizacja przygody, w której Kazik otrzymuje rumaka od Mieczysława Wiśniewskiego.

 Dziękuję Pawłowi Stannemu za serce włożone w organizację spotkania.

   O czym myślał Indianin biorąc do ust kukurydziany placek? Wspominał wypalanie dżungli, zagrzebywanie w popiele nasion? Wciskał je głęboko, odganiał szkodniki, modlił się o deszcz. Ziemia nasiąkała wodą. Ziarno kiełkowało. Łodygi wyrastały wysokie, szeleściły wesoło na wietrze. Kaczany pęczniały w słońcu. Ziemia była ciałem, wiatr oddechem, woda krwią, a ogień duchem. Indianin pracował na ten placek długo, z pomocą matki natury i czterech żywiołów.  Jak mu smakował?
   A o czym my, ludzie zachodu, myślimy otwierając kupioną w dyskoncie spożywczym puszkę kukurydzy konserwowej?

   Kilka zdjęć i relacji z naszych wakacji: www.isladelsol.pl

  Najpierw usłyszałem reportaż w radiowej Trójce, a potem postanowiłem odwiedzić osobiście Andrzeja Kuziomskiego, fantastycznego przyjaciela zwierząt, założyciela Pogotowia Jeżowego, w którym osierocone, okaleczone, sponiewierane, zagubione lub chore jeże mogą liczyć na ciepły kącik (choćby niewielki), michę strawy (choćby lichej) i czułą opiekę. Zastanawiałem się długo, jak opisać wrażenia z tej wizyty i nie mogłem znaleźć  odpowiednich słów, by wyrazić mój szacunek dla tego, co robi Andrzej. Słów brak po prostu…

   – A o czym będzie pana następna książka?
   – O podróży na koniec świata.
   – A gdzie jest koniec świata?

  Znakomite pytanie, moja droga. Oczywiście, świat nie ma swego końca. I o tym tak naprawdę będzie ta książka…

   Serdecznie dziękuję Marlenie Kowalskiej za zaproszenie do biblioteki w Borku Wielkopolskim.

  Znam już urok polskiego śniegu – pisał u kresu swej podróży Kazimierz Nowak. Znamy i my. Kilkanaście osób z całej Polski pokonało dziś rowerami 60 km, z Boruszyna na poznański dworzec PKP, przez śnieg i wiatr. Dość nietypowy start rowerowej sztafety przez Afrykę, ale nie my wybraliśmy datę i miejsce. Uczynił to za nas Nowak, który 4 listopada 1931 roku stąd właśnie, z Boruszyna wyruszył w podróż do Afryki.
   Gratuluję dzielności w walce z bocznym wiatrem! Za gościnę dziękuję Romanowi Klewenhagenowi, sołtysowi Boruszyna! Uczestnikom pierwszego etapu sztafety śladem Nowaka, których w świetle fleszy pożegnaliśmy na dworcu, życzę powodzenia!

Relacja Polskiej Agencji Prasowej

  Podróżowanie ma się w genach, czy trzeba się go uczyć jak alfabetu?

   Dla wielu podróż to udręka. Spanie poza domem nie sprawia im radości, nie lubią się pakować, niepokoją ich ludzie innej narodowości, wyznania. Innych nieznane pociąga, fascynuje. Ci, można tak powiedzieć, mają podróżowanie w genach. Ale jedni i drudzy powinni uczyć się świadomego, mądrego podróżowania, bo w podróży wszystko ma znaczenie. To, jak traktujemy napotkany świat, w jaki sposób wydajemy pieniądze, jak odnosimy się do współtowarzyszy…  

   Co wyznacza kierunek Pańskich podróży?

   Fascynuje mnie bogactwo i różnorodność świata, dlatego w każdym kierunku udaję się z jednakowym entuzjazmem. Mój kompas wskazuje przede wszystkim te miejsca, w których jeszcze mnie nie było.

 Z żółwiami pod wodą, taki tytuł nosi wywiad, którego udzieliłem Małemu Przewodnikowi Katolickiemu, pierwszy z cyklu poświęconego podróżowaniu. Następny w styczniu.

 Miło czasem poczytać kolorowe tygodniki…

“Przygody, humor, trochę wzruszeń i wspaniała lekcja polskiej historii dla najmłodszych. Książki Łukasza Wierzbickiego to perełki na zalewanym tandetą rynku książek dla dzieci.” – pisze Zofia Wojtkowska w artykule Dosyć dinozaurów (Newsweek 44/2009) poświęconym książkom Afryka Kazika oraz Dziadek i niedźwiadek, po czym zamieszcza całostronicowe uzasadnienie powyższej tezy.

Miło poczytać…

 Kilka dni temu dołączyłem do moich prezentacji fotografię z dzieciństwa (na zdjęciu obok). Bardzo ją lubię, gdyż stanowi dowód pięknej teorii mówiącej, że gdziekolwiek zawiedzie nas życie, jakkolwiek zakręconą i trudną ścieżką, zazwyczaj w końcu powracamy do źródeł, z których wyskoczyliśmy…

Podziękowania dla Łukasza Juszczaka, za zaproszenie i organizację spotkania w WSG w Bydgoszczy.

  W wietrzne deszczowe październikowe dni grzaliśmy się w opolskim Muzeum Etnograficznym opowieściami o Afryce. Na kolejne spotkania po kolei przybyli: dorośli, dzieci oraz młodzież.

  Za zaproszenie oraz gościnę dziękuję z calego serca Małgorzacie Goc i Piotrowi Grzelakowi.

  Pogrzeb Kazimierza Nowaka w 1937 roku był w Poznaniu sporym wydarzeniem. W latach 50. pojawiła się inicjatywa, by grób przenieść na Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan. Nie udało się zrealizować tego pomysłu. Mogiła została w latach 60. zlikwidowana. Nasz apel, by przywrócić na cmentarzu symboliczne miejsce pamięci pozostawał bez większego oddźwięku… do czasu, gdy po Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd sięgnął Tomasz Banaszak, Zastępca Komendanta Straży Pożarnej w Gostyniu. Zadeklarował, że wspólnie z ojcem, Tadeuszem Banaszakiem, kamieniarzem, zajmie się tematem. By utrwalić pamięć o Nowaku i jego wyczynie. Po prostu. Po raz kolejny skromna inicjatywa wspaniałych ludzi pomogła załatwić wielką sprawę. Dziękuję! 

 
   Wspólnie z panami Banaszakami i Maciejem Pastwą usadowiliśmy kamień wraz z tablicą przy alejce głównej Cmentarza Górczyńskiego.

  13 października 2009 roku o godzinie 9:00 w Kościele Matki Boskiej Bolesnej przy ul. Głogowskiej została odprawiona msza w intencji poznańskiego podróżnika. O godzinie 10:00 na Cmentarzu Górczyńskim odbyło się poświęcenie kamienia – uroczystość pod patronatem Gimnazjum nr 5 im. Kazimierza Nowaka.

  Miałem dziś przyjemność ponownie zagościć w audycji ZAGADKOWA NIEDZIELA w radiowej Trójce. Tym razem program był poświęcony książce Dziadek i niedźwiadek, misiowi Wojtkowi i innym przyjacielskim zwierzakom… wszak 4 października to Dzień Świętego Franciszka, czyli Światowy Dzień Zwierząt!
  Na jedno tylko pytanie zadane przez Basię (na zdjęciu) nie znaleźliśmy odpowiedzi. Skoro niedźwiedź Wojtek zamieszkał w ZOO obok wybiegu dla pingwinów, to w jakim języku się z tymi pingwinami dogadywał?…

   Dwudniowy pobyt w Warszawie wypełniły mi “niedźwiadkowe” prezentacje dla dzieci. W bibliotece na ulicy Ludowej siedmioletnia dziewczynka zaskoczyła mnie pytaniem: 
  – Dlaczego pisze pan dla dzieci?
  Odpowiedź zawsze wydawała mi się oczywista. Dlaczego dla dzieci? Albowiem gdy obserwuję dorosłych, widzę ludzi skupionych na naprawianiu i ulepszaniu własnego świata. A przecież gdyby szczerze pomyśleli o tym świecie, jaki będzie w przyszłości, zrozumieliby natychmiast, że nie ma nic ważniejszego, niż dzieci. Dzieci, które za chwilę będą dorosłe.

  Miałem dziś wielką przyjemność uczestniczyć, wspólnie z Piotrem Szmajdą z wydawnictwa Sorus oraz Basią, Hubertem i Jankiem, w trójkowej audycji Zagadkowa niedziela przygotowanej przez Katarzynę Stoparczyk i Marka Pawlukiewicza. W studiu gościł też chór dziecięcy z Burkina Faso, a cały dwugodzinny program poświęcony był podróży Kazika do Afryki!
   Zastanawialiśmy się wspólnie ze słuchaczami, gdzie w Afryce można znaleźć śnieg, czy na pustyni żyją ludzie, skąd się bierze piasek na Saharze, dlaczego fenek ma duże uszy, gdzie żyją Pigmeje i… po co w ogóle warto podróżować.

   Daniel Lanois na żywo!
  Przepadałem za nim zawsze. Ale nie zawsze o tym wiedziałem. Bo Lanois pracuje zazwyczaj na chwałę innych (współtworzył albumy Petera Gabriela, U2, Robbiego Robertsona, Boba Dylana, Williego Nelsona, Neville Brothers, Emmylou Harris, Natalie Merchant, Skye). Tak, Daniel Lanois kocha ludzi. Ale kocha też muzykę. Kocha dźwięki… niczym ludzi. A jego solowy album Acadie (1989) to jedna z tych płyt, których nie chciałbym zapomnieć podczas pakowania walizki na bezludną wyspę.