Łukasz Wierzbicki

Z radością zapraszam na najbliższe spotkania autorskie i prezentacje:
- 17 marca – Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Warszawie;
- 18 marca - Grzybno;
- 20 marca, g. 10:00  - WSNHiD (Uniwersytet dla dzieci) w Poznaniu;
- 21 marca, g. 15:00 - Zamek Królewski w Warszawie (Rowerem i pieszo);
- 24 marca, g. 17:45 - AWF w Poznaniu;
- 25 marca – szkoła podstawowa Salezjanów w Poznaniu;
- 7 kwietnia – Polski Związek Niewidomych, Poznań;
- 9-11 kwietnia – Trójmiasto;
- 13 kwietnia – SP w Krzesinach;
- 16 kwietnia – Dębiec i Luboń;
- 22 kwietnia - szkoła na ul. Druskienieckiej w Poznaniu;
- 23 kwietnia – WSNHiD (Uniwersytet Trzeciego Wieku) w Poznaniu;
- 28 kwietnia – SP nr 90 na ul. Jarochowskiego w Poznaniu;
- 29 kwietnia – Społeczna Jedynka w Poznaniu;
- 9 maja, g. 11:00 - Zamek Królewski w Warszawie (Afryka Kazika);
- 13 maja – Chełm;
- 14 maja – Dom Kultury Słońce w Poznaniu;
- 21 maja - Stryków i Niesułkowo;
- 5 – 12 czerwca – Szwajcaria;
- 25 czerwca – Katowice.

Niebawem więcej terminów. Pozdrawiam!

  Co roku w Radomiu odbywają się Kaziki – ku czci świętego Kazimierza, patrona miasta. Miałem dziś wielki honor uświetnić “kazikowe” obchody spotkaniami poświęconymi Kazikowi (bohaterowi mej książki dla dzieci) oraz Kazimierzowi Nowakowi. Po powrocie z Radomia znalazłem w skrzynce list od jednego z uczestników: Łukaszu, ożywiłeś historię do tego stopnia, że momentami czuje się niemalże jakby Kazimierz Nowak ciągle żył i dzielił się z nami swoją przygodą na bieżąco – to niesamowite.

    Za zaproszenie i zorganizowanie spotkania w Resursie dziękuję Maciejowi Zwierzyńskiemu.

     “By stać się, kim powinieneś się stać,
      musisz przestać być, kim jesteś.” *

   Tak! Odpowiadając na zadawane coraz częściej pytania, uprzedzając kolejne, przyznaję, że tak, po Afryce Kazika oraz Dziadku i niedźwiadku szykuje się nowa przygoda…

   Ale póki co nie zdradzę nic więcej.
  

   W podręczniku dla klas II szkoły podstawowej na rok 2009/2010 zatytułowanym Wesoła Szkoła i przyjaciele (WSiP) znalazło się napisane przeze mnie mikro-opowiadanko. To historia pewnego boćka, który obserwując pozorną wędrówkę słońca po niebie uczy się, jak trafić jesienią do Afryki i jak wiosną wrócić do Polski.

   Fani Afryki Kazika (uwaga! zdradzam tajemnicę) znają dobrze bohaterów tego opowiadania. To samo stado bocianów pojawiło sie w książce o Kaziku w rozdziale List znad Nilu.

    W styczniowym numerze Małego Przewodnika Katolickiego ukazała sie pierwsza część wywiadu, w którym opowiadam s. Ines Krawczyk o moich doświadczeniach z Afryką.

   “Nim udałem się do Afryki, znałem ją głównie z czarno-białych zdjęć Kazimierza Nowaka. Może dlatego, gdy wylądowałem w Harare, stolicy Zimbabwe, zadziwiła mnie mnogość barw, dźwięków, zapachów.”

  Kartkuję kalendarz. 165 spotkań! Pracowity 2009! Mam wrażenie, że rośnie pokolenie ciekawych świata podróżników…

 -  Czy napisze mi pan na kartce adres strony internetowej, na której dowiem się więcej o Kaziku?
 -   www.kazimierznowak.pl
 -   Proszę pana… hmmm… a ile lat miał Kazik, gdy jechał rowerem do Afryki?
 -  34.
 -  Aha. - Chłopiec odetchnął z ulgą.
Ma dopiero 11 lat. Zrozumiał, że całe życie przed nim…

  Każda wizyta z kazikowymi opowieściami jest dla mnie wyjątkowa. Są jednak wizyty wyjątkowe mniej lub bardziej. Dzisiejsza wizyta w bibliotece w Brodnicy była wyjątkowa zdecydowanie bardziej. Z wielu powodów. Choćby z uwagi na wspaniałe mini-przedstawienie, które zaprezentowała brodnicka młodzież. Szczególnie wzruszyła mnie inscenizacja mojej ukochanej kazikowej przygody (na zdjęciu), czyli tej, w której Mieczysław Wiśniewski podarowuje Kazikowi rumaka.

Dziękuję Pawłowi Stannemu za serce włożone w organizację spotkania.

   O czym myślał Indianin biorąc do ust kukurydziany placek? Wspominał wypalanie dżungli, zagrzebywanie w popiele nasion? Wciskał je głęboko, odganiał szkodniki, modlił się o deszcz. Ziemia nasiąkała wodą. Ziarno kiełkowało. Łodygi wyrastały wysokie, szeleściły wesoło na wietrze. Kaczany pęczniały w słońcu. Indianin pracował na ten placek długo, z pomocą matki natury i czterech żywiołów. Ziemia była ciałem, wiatr oddechem, woda krwią, a ogień duchem. Jak mu smakował?
   A o czym my, ludzie zachodu, myślimy otwierając puszkę kukurydzy konserwowej z supermarketu?

   Kilka zdjęć i relacji z naszych wakacji: www.isladelsol.pl

  Najpierw usłyszałem reportaż w radiowej Trójce, a potem postanowiłem odwiedzić osobiście Andrzeja Kuziomskiego, fantastycznego przyjaciela zwierząt, założyciela Pogotowia Jeżowego, w którym osierocone, okaleczone, sponiewierane, zagubione lub chore jeże mogą liczyć na ciepły kącik (choćby niewielki), michę strawy (choćby lichej) i czułą opiekę. Zastanawiałem się długo, jak opisać wrażenia z tej wizyty i nie mogłem znaleźć  odpowiednich słów, by wyrazić mój szacunek dla tego, co robi Andrzej. Słów brak po prostu…

   – A o czym będzie pana następna książka?
   – O podróży na koniec świata.
   – A gdzie jest koniec świata?

  Znakomite pytanie, moja droga. Oczywiście, świat nie ma swego końca. I o tym tak naprawdę będzie ta książka…

   Serdecznie dziękuję Marlenie Kowalskiej za zaproszenie do biblioteki w Borku Wielkopolskim.

  Znam już urok polskiego śniegu – pisał u kresu swej podróży Kazimierz Nowak. Znamy i my. Kilkanaście osób z całej Polski pokonało dziś rowerami 60 km, z Boruszyna na poznański dworzec PKP, przez śnieg i wiatr. Dość nietypowy start rowerowej sztafety przez Afrykę, ale nie my wybraliśmy datę i miejsce. Uczynił to za nas Nowak, który 4 listopada 1931 roku stąd właśnie, z Boruszyna wyruszył w podróż do Afryki.
   Gratuluję dzielności w walce z bocznym wiatrem! Za gościnę dziękuję Romanowi Klewenhagenowi, sołtysowi Boruszyna! Uczestnikom pierwszego etapu sztafety śladem Nowaka, których w świetle fleszy pożegnaliśmy na dworcu, życzę powodzenia!

Relacja Polskiej Agencji Prasowej

  Podróżowanie ma się w genach, czy trzeba się go uczyć jak alfabetu?

   Dla wielu podróż to udręka. Spanie poza domem nie sprawia im radości, nie lubią się pakować, niepokoją ich ludzie innej narodowości, wyznania. Innych nieznane pociąga, fascynuje. Ci, można tak powiedzieć, mają podróżowanie w genach. Ale jedni i drudzy powinni uczyć się świadomego, mądrego podróżowania, bo w podróży wszystko ma znaczenie. To, jak traktujemy napotkany świat, w jaki sposób wydajemy pieniądze, jak odnosimy się do współtowarzyszy…  

   Co wyznacza kierunek Pańskich podróży?

   Fascynuje mnie bogactwo i różnorodność świata, dlatego w każdym kierunku udaję się z jednakowym entuzjazmem. Mój kompas wskazuje przede wszystkim te miejsca, w których jeszcze mnie nie było.

 Z żółwiami pod wodą, taki tytuł nosi wywiad, którego udzieliłem Małemu Przewodnikowi Katolickiemu, pierwszy z cyklu poświęconego podróżowaniu. Następny w styczniu.

 Miło czasem poczytać kolorowe tygodniki…

“Przygody, humor, trochę wzruszeń i wspaniała lekcja polskiej historii dla najmłodszych. Książki Łukasza Wierzbickiego to perełki na zalewanym tandetą rynku książek dla dzieci.” – pisze Zofia Wojtkowska w artykule Dosyć dinozaurów (Newsweek 44/2009) poświęconym książkom Afryka Kazika oraz Dziadek i niedźwiadek, po czym zamieszcza całostronicowe uzasadnienie powyższej tezy.

Miło poczytać…

 Kilka dni temu dołączyłem do moich prezentacji fotografię z dzieciństwa (na zdjęciu obok). Bardzo ją lubię, gdyż stanowi dowód pięknej teorii mówiącej, że gdziekolwiek zawiedzie nas życie, jakkolwiek zakręconą i trudną ścieżką, zazwyczaj w końcu powracamy do źródeł, z których wyskoczyliśmy…

Podziękowania dla Łukasza Juszczaka, za zaproszenie i organizację spotkania w WSG w Bydgoszczy.

  W wietrzne deszczowe październikowe dni grzaliśmy się w opolskim Muzeum Etnograficznym opowieściami o Afryce. Na kolejne spotkania po kolei przybyli: dorośli, dzieci oraz młodzież.

  Za zaproszenie oraz gościnę dziękuję z calego serca Małgorzacie Goc i Piotrowi Grzelakowi.

  Pogrzeb Kazimierza Nowaka w 1937 roku był w Poznaniu sporym wydarzeniem. W latach 50. pojawiła się inicjatywa, by grób przenieść na Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan. Nie udało się zrealizować tego pomysłu. Mogiła została w latach 60. zlikwidowana. Nasz apel, by przywrócić na cmentarzu symboliczne miejsce pamięci pozostawał bez większego oddźwięku… do czasu, gdy po Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd sięgnął Tomasz Banaszak, Zastępca Komendanta Straży Pożarnej w Gostyniu. Zadeklarował, że wspólnie z ojcem, Tadeuszem Banaszakiem, kamieniarzem, zajmie się tematem. By utrwalić pamięć o Nowaku i jego wyczynie. Po prostu. Po raz kolejny skromna inicjatywa wspaniałych ludzi pomogła załatwić wielką sprawę. Dziękuję! 

 
   Wspólnie z panami Banaszakami i Maciejem Pastwą usadowiliśmy kamień wraz z tablicą przy alejce głównej Cmentarza Górczyńskiego.

  13 października 2009 roku o godzinie 9:00 w Kościele Matki Boskiej Bolesnej przy ul. Głogowskiej została odprawiona msza w intencji poznańskiego podróżnika. O godzinie 10:00 na Cmentarzu Górczyńskim odbyło się poświęcenie kamienia – uroczystość pod patronatem Gimnazjum nr 5 im. Kazimierza Nowaka.

  Miałem dziś przyjemność ponownie zagościć w audycji ZAGADKOWA NIEDZIELA w radiowej Trójce. Tym razem program był poświęcony książce Dziadek i niedźwiadek, misiowi Wojtkowi i innym przyjacielskim zwierzakom… wszak 4 października to Dzień Świętego Franciszka, czyli Światowy Dzień Zwierząt!
  Na jedno tylko pytanie zadane przez Basię (na zdjęciu) nie znaleźliśmy odpowiedzi. Skoro niedźwiedź Wojtek zamieszkał w ZOO obok wybiegu dla pingwinów, to w jakim języku się z tymi pingwinami dogadywał?…

   Dwudniowy pobyt w Warszawie wypełniły mi “niedźwiadkowe” prezentacje dla dzieci. W bibliotece na ulicy Ludowej siedmioletnia dziewczynka zaskoczyła mnie pytaniem: 
  – Dlaczego pisze pan dla dzieci?
  Odpowiedź zawsze wydawała mi się oczywista. Dlaczego dla dzieci? Albowiem gdy obserwuję dorosłych, widzę ludzi skupionych na naprawianiu i ulepszaniu własnego świata. A przecież gdyby szczerze pomyśleli o tym świecie, jaki będzie w przyszłości, zrozumieliby natychmiast, że nie ma nic ważniejszego, niż dzieci. Dzieci, które za chwilę będą dorosłe.

  Miałem dziś wielką przyjemność uczestniczyć, wspólnie z Piotrem Szmajdą z wydawnictwa Sorus oraz Basią, Hubertem i Jankiem, w trójkowej audycji Zagadkowa niedziela przygotowanej przez Katarzynę Stoparczyk i Marka Pawlukiewicza. W studiu gościł też chór dziecięcy z Burkina Faso, a cały dwugodzinny program poświęcony był podróży Kazika do Afryki!
   Zastanawialiśmy się wspólnie ze słuchaczami, gdzie w Afryce można znaleźć śnieg, czy na pustyni żyją ludzie, skąd się bierze piasek na Saharze, dlaczego fenek ma duże uszy, gdzie żyją Pigmeje i… po co w ogóle warto podróżować.

   Daniel Lanois na żywo!
  Przepadałem za nim zawsze. Ale nie zawsze o tym wiedziałem. Bo Lanois pracuje zazwyczaj na chwałę innych (współtworzył albumy Petera Gabriela, U2, Robbiego Robertsona, Boba Dylana, Williego Nelsona, Neville Brothers, Emmylou Harris, Natalie Merchant, Skye). Tak, Daniel Lanois kocha ludzi. Ale kocha też muzykę. Kocha dźwięki… niczym ludzi. A jego solowy album Acadie (1989) to jedna z tych płyt, których nie chciałbym zapomnieć podczas pakowania walizki na bezludną wyspę.

  We wrześniowym wydaniu Magazynu Familia ukazał się artykuł Marii Zeczki poświęcony książce Dziadek i niedźwiadek oraz opisanej w niej historii misia Wojtka.

“Autentyczna, fascynująca historia dzielnego niedźwiedzia powraca w książce dla dzieci autorstwa Łukasza Wierzbickiego.” (Niedźwiadek na wojennej ścieżce, Magazyn Familia, wrzesień 2009)

   “Ludzie dzisiejsi marnują zbyt wiele czasu na wysłuchiwanie słów i myśli innych ludzi. Lepiej by czynili, słuchając w spokoju i skupieniu własnych myśli. Wiedzę możemy przejmować  od innych, lecz mądrości musimy się uczyć sami. Źródło jej bierze początek w nas samych, z milczącej głębi naszych samotnych rozmyślań i marzeń.” 

 Axel Munthe (Księga z San Michele), 
w maju 1931 roku

   Miałem dziś przyjemność zarekomendować Dziadka i niedźwiadka widzom Teleexpressu. Zarówno tym najmłodszym, jak i dorosłym. W iście ekspresowym tempie wyraziłem przekonanie, że prawdziwe historie bywają równie interesujące, co te wymyślone oraz że zwierzęta potrafią być wspaniałymi przyjaciółmi.

- Czy bywa, że podczas pisania książek o czasach minionych, jak choćby o II wojnie światowej, żałuje pan, iż nie dane mu było przeżyć tego, co ówcześnie żyjący młodzi ludzie? To może naiwne pytanie…

- Nie jest naiwne. Przeciwnie. Najprostsza odpowiedź to oczywiście “nie”. Jakże można żałować, że minął mroczny i brutalny okres II wojny światowej? Z drugiej jednak strony życie w spokojnych, dostatnich, cieplarnianych czasach sprawia, że memu pokoleniu i temu młodszemu, pokoleniu czytelników Dziadka i niedźwiadka trudniej, mam wrażenie, odszukać własną tożsamość, ustalić wartości, znaleźć autorytety, ukształtować osobowość. Spójrzmy, jak wielu, jakże wspaniałych ludzi wydało pokolenie naszych dziadków. Dlaczego? Może właśnie dlatego, że zmuszeni byli kopać szańce, wznosić barykady, a w przerwach, by wesprzeć sie duchowo, uchronić polską kulturę przed zagładą, śpiewali piosenki, pisali wiersze, rozmyślali, dlaczego los wystawił ich na takie przeciwności, które nam trudno sobie wyobrazić. Nie kopiemy dziś szańców. Trenujemy tężyznę na siłowni, w przerwach zaś czytamy komiksy lub spędzamy czas w multipleksach, co nie sprzyja kształtowaniu osobowości. Tym bardziej musimy zadbać o to, by dzieci wiedziały, pamiętały, komu i dlaczego zawdzięczamy całą tę komfortową sytuację.

(fragment rozmowy z Moniką Gapińską / Zakręcimy globusem…, Kurier Szczeciński, 8 lipca 2009 roku)

   Uczestniczyłem dziś w “afrykańskim dniu” organizowanym przez Dom Kultury Krąg dla dzieci z poznańskiego Łazarza. Opowiedziałem o wyprawie Kazika, tropiliśmy dzikie zwierzęta… Wierzcie lub nie: uwielbiam, gdy dzieci przerywają mi i same zaczynają snuć opowieść. Można się wtedy dowiedzieć tylu fantastycznych rzeczy! Jakże trudno dziś spotkać dorosłego, który na własne oczy widział prawdziwego krasnoludka…

Za zaproszenie dziękuję Wojtkowi Wysockiemu.

   Koncert Jona Andersona… którego muzyka jest moim wielkim przyjacielem od dwudziestu lat.
   Które to z nim spotkanie? Ósme?
   W ubiegłym roku Jon ciężko chorował, kilka miesięcy spędził w szpitalu. Tym większa radość, że przyjechał, że śpiewa,  że tworzy… i to jakże pięknie… jakże pięknie zabrzmiał cudny Unbroken Spirit oraz radosny Music is God. 

   Fajnie być na tej planecie w tym samym czasie. Być świadkiem…

   Miałem dziś wielką przyjemność gościć na Nocy Misyjnej na Krakowskich Błoniach. Ta organizowana przez Braci Kapucynów impreza wspiera działalność misyjną w Afryce. Na zdjęciu stoisko, na którym sprzedawaliśmy Rowerem i pieszo, w tle wystawa zdjęć Kazimierza Nowaka. Zadziwiające, jak po latach wielki podróżnik wspiera misjonarzy Czarnego Lądu. Może spłaca w ten sposób dług wobec misji, które tyle razy pomagały mu w trakcie jego podróży? Obecny był również Kazik (także jako bohater komiksu) oraz Niedźwiadek.

   Za zaproszenie dziękuję Ojcu Benkowi!

   Miałem dziś przyjemność uczestniczyć w “militarnej” Muzealnej Nocy Świętojańskiej zorganizowanej przez Muzeum Etnograficzne w Tarnowskich Górach, podczas której opowiedziałem dzieciom historię niedźwiedzia Wojtka. Dużym zaskoczeniem było dla mnie, że na śląskiej premierze Dziadka i niedźwiadka, książki wojennej przecież, zjawiło się więcej dziewczynek, niż chłopców. Jak się okazuje historie wojenne mogą zainteresować również dziewczynki… zwłaszcza te z misiem w roli głównej. 
Za zaproszenie dziękuję serdecznie Zofii Krzykowskiej i Beacie Kiszel z tarnogórskiego muzeum.  

  5 czerwca 2009 roku jury Poznańskiego Przeglądu Nowości Wydawniczych postanowiło nagrodzić: Andę Rottenberg autorkę książki Proszę bardzo, Marka Hendrykowskiego autora książki Komeda, Łukasza Wierzbickiego autora książki Dziadek i niedźwiadek .

   Hura!

   Na zdjęciu: okolicznościowe spotkanie, które odbyło się 25 czerwca w Bibliotece Raczyńskich w Poznaniu.

   21 czerwca podczas Misiowego Pikniku w Starym ZOO w Poznaniu odbyła się poznańska premiera książki Dziadek i niedźwiadek. Niedźwiedź Wojtek z Armii Andersa był jednym z kilkudziesięciu misiów, które przybyły na obchody tego radosnego święta. 

   W trakcie wizyty w ZOO miałem również przyjemność wysłuchać wykładu doktora Zbigniewa Jakubca oraz porozmawiać z tym sympatycznym miłośnikiem i znawcą niedźwiedzi.

  Gościłem dziś u Romualda Szperlińskiego, który odnalazł wypełniony zdjęciami mapnik, pamiątkę po stryju Nepomucynie Szperlińskim. Nieżyjący od 30 lat stryj służył w kompanii transportowej Armii Andersa. Znał dobrze niedźwiedzia Wojtka, bohatera mej książki Dziadek i niedźwiadek, często go wspominał. Opowiadał, jak miś lubił kąpiele w Nilu, warczeniem ostrzegał żołnierzy przed krokodylami. Wspominał wizyty w zoo w Edynburgu. Kochał zwierzęta, na Bliskim Wschodzie adoptował kundelkę o imieniu Babcia, musiał ją jednak zostawić w Egipcie. Uwielbiał szachy. Wrócił do Polski ostatnim transportem, w grudniu 1948 roku.

   Lipcowy numer miesięcznika Twój Styl w specjalnym dodatku “Kultura na lato” poleca wakacyjne lektury dla dzieci: Androny Brzechwy oraz… książkę Dziadek i niedźwiadek. Cóż za honor być rekomendowanym w takim towarzystwie!

“Wdzięczna książka historyczna dla dziecka. Czyta się jak bajkę.”

Poznańska Gazeta Wyborcza obdarowała mnie “białą pyrą” – sympatyczną nagrodą “za to, w co przemieniłem dziecięcą miłość do misia”…

Serdeczne dzięki!

 Tańczy Wojtek z żołnierzami – pod takim tytułem ukazał się dziś w Gazecie Wyborczej zainspirowany książką Dziadek i niedźwiadek artykuł Sylwii Wilczak poświęcony niedźwiedziowi Wojtkowi z Armii Andersa.

“Ucieszyłem się, że z kart naszej heroicznej historii mruży do mnie oko brunatny miś. (…) Czy taki fajny i bohaterski niedźwiadek nie mógłby pomóc uczyć polskiej historii w szkołach?” – pyta w komentarzu do materiału Włodzimierz Nowak.

  Oczywiście, że by mógł!

   W czerwcowym numerze magazynu literackiego Książki ukazał się poświęcony literaturze podróżniczej tekst Ewy Tenderendy-Ożóg, zatytułowany Okrążmy świat raz jeszcze. Autorka wspomina w nim o książkach Rowerem i pieszo oraz Afryka Kazika, zaznaczając przy tym, że pozycje te zdołały wypracować sobie sporą popularność pomimo niewielkiego relatywnie wsparcia ze strony mediów.

   To prawda, nie mam autorskiego programu w telewizji. Na szczęście…

   Śremskie Żwawe Dziadki zaczęły dzisiejszy dzień… można by rzec: zwyczajnie. Wsiadły na rowery i ruszyły przed siebie. Zajechały do Muzeum Fiedlera, do Czmońca, do Parku Powstańców Wielkopolskich, by zakończyć swój rajd w Muzeum Śremskim. Tam otwieraliśmy dziś wystawę zdjęć Kazimierza Nowaka z jego wyprawy do Afryki. Przygoda, którą rozpoczął w 1931 roku Nowak trwa! Gorąco dziękuję Żwawym za udział w wernisażu, pani Basi z Muzeum za serdeczne przyjęcie i zaangażowanie!

(na zdjęciu prezes Śremskiego Klubu Rowerowego Żwawe Dziadki w okolicznościowej koszulce)

   W Magazynie Rodzinnym, weekendowym dodatku do Głosu Wielkopolskiego ukazał się dziś tekst Filipa Springera zatytułowany “Dlaczego Łukasz wstaje bladym świtem” opowiadający o moich książkach oraz kazikowych i niedźwiadkowych podróżach po Polsce.

– Jak pana przedstawić? Kogo pan reprezentuje? – zapytała uprzejmie Pani Bibliotekarka przed spotkaniem w „pewnym mieście”.
– Dzień dobry, ja się nazywam Łukasz Wierzbicki i przyjechałem opowiedzieć o niedźwiadku Wojtku – odpowiedział. – Reprezentuję siebie.
– Aha – odparła zupełnie nieprzekonana Pani Bibliotekarka i spotkanie mogło się zacząć.

(fragment tekstu)

   Kiedy byłam dzieckiem, każdy chłopiec marzył o tym, by mieć takiego psa jak Szarik z “Czterech pancernych i psa”. (…) O ile posiadanie psa nie jest skomplikowane, to trzymanie w domu niedźwiedzia raczej tak. Skąd taki pomysł? Niewykluczone, że niektórym małym czytelnikom przyjdzie to do głowy po lekturze “Dziadka i niedźwiadka” Łukasza Wierzbickiego, (…) opowieści, która może się okazać przebojem wśród starszych przedszkolaków i dzieci z młodszych klas podstawówki.

(z recenzji Moniki Gapińskiej - Kurier Szczeciński)